کورسوی مسیر

کورسوی مسیر

لابه های غم پنهانی من را فهمید
که جهالت زده بر عمق وجود خویشم

من که خود نه صنمی دارم و هیچ
مثل یک عاشق خسته نگران از خویشم
خانه ام لانه ی افکارِ جهانی خاموش
کور سویی که شود گاه درون خاموشم

مثل آن بلبل مستانه ی عاشق در بزم
به طرب آیم و از عشق گهی مدهوشم

نی بنالد ز جفاها و بنالد هر روز
دف زند، خنده که من پر جوشم

تار عشقت بنوازم که تعمق جویی
کوبه ایی برکشم و حق طلبد آغوشم

ما که عمریست، چو رندان قلندر به رهیم
منزل و دیر نداریم همه خاشاکیم

ما صدای خَشِ امواج درستی هاییم
ما صدای بَم آینده ی پُر غوغاییم

ما هم  اکنون، رگِ خوابِ نفسِ آواییم
ما همه گم شده در نُت هاییم

ناله و نی به هم آمیخته تر بنوازیم
جامه صبر بر اندام "شدن" اندازیم .

شاعر : محمد_ابراهیمی_آشنا